Da Night, Da Day, Goin' Round 'n Round

Let’s Sing Along 2

แสงแดดอ่อนๆ ส่องรอดผ่านมาทางหน้าต่าง ส่งให้เห็นเป็นลำแสงแดดรำไร ทอดผ่านไปยังเตียงสี่เสาภายในหอนอน ร่างบางยังคงหลับใหลไม่ได้สติอยู่บนเตียงหลังหนึ่ง มือบางฉุดเอาผ้าห่มมาคุมโปงเห็นเพียงเส้นผมนุ่มสีดำหยักศกโผล่พ้นมาเล็กน้อย เพื่อหลบหนีจากแสงแดดยามเช้าที่มารบกวน เสียงหายใจยังคงดังสม่ำเสมอ บอกให้รู้ว่าร่างบางยังคงไม่ตื่นจากการนิทรา


...รี่...แฮร์รี่...


“...อื้ม...” มีแต่เสียงอื้ออึงตอบกลับ แฮร์รี่ยิ่งขดตัวเข้าไปอยู่ในผ้าห่มมากกว่าเก่า


ดูแล้ว ท่าทางอย่างนั้นทั้งน่ารัก และน่าขบขัน คนมองได้แต่นึกขำอยู่ในใจ ไม่ว่าใคร ก็ไม่อยากจะปลุกร่างบางที่ราวกับเทวดาตัวน้อยนี่ (ที่บางครั้งก็แปลงร่างเป็นเดวิวตัวจิ๋วได้เช่นกัน) ให้ตื่นจากการหลับใหลหรอก ร่างสูงของรอนต้องพยายามกลั้นหัวเราะจนตัวงอ เมื่อแฮร์รี่หันมานอนหงาย และโผล่หัวออกมา ทำท่าราวกับขาดอากาศหายใจ ขนาดนั้นแล้วก็ยังไม่ยอมตื่น


ปกติรอนจะปล่อยให้ร่างบางนอนต่อไป ถ้าเกิดว่าปลุกแล้วไม่ยอมตื่น แต่ไม่ใช่วันนี้แน่! ไม่งั้นเฮิร์มเอาชั้นตายแน่! รอนหน้าซีดลงทันที เมื่อจินตนาการไปถึงว่าอะไรจะเกิดขึ้น และแน่ล่ะ มันไม่น่าอภิรมณ์นักหรอก


“ตื่นขึ้นมาได้แล้ว แฮร์รี่ พอตเตอร์!” โทษทีนะเพื่อน แต่วันนี้ไม่ใช่วันของนายแฮะ รอนกระชากผ้าห่มอย่างแรง จนร่างเล็กๆของแฮร์รี่ ติดพ่วงลงมาที่พื้นด้วย
“ว๊ากๆๆ อะไรๆๆ โวลดี้บุก ไหนๆ โวลดี้อยู่ไหน มันอยู่น๊าย” แฮร์รี่เหมือนจะสติแตก เมื่อถูกปลุกด้วยวิธีไม่คาดคิด (ตั้งแต่มาอยู่ฮอกวอตย์ไม่เคยโดนปลุกอย่างนี้เลย / แฮร์รี่)


รอนถอนหายใจกับความบ๊องของเพื่อน ยืนไว้อาลัยให้สามวิ แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกรอบ เมื่อแฮร์รี่ยังคงไม่หยุดสติแตก ตอนนี้ร่างบางเดินไปทั่วห้อง ราวกับหนูติดจั่น ชนนู่นชนนี่ไปทั่ว เพราะยังไม่ได้ใส่แว่น ปากก็พร่ำพูดแต่ว่า “โวลดี้” อยู่ไหน จนทำให้เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ ตื่นกันไปหมด ทุกคนมองแฮร์รี่ที่สติแตกด้วยอารมณ์เดียวกัน ...มันเอาอีกแล้ว... ทำเอาทุกคนผวาเป็นระยะๆ กับชื่อโวลดี้ที่หลุดออกมา แต่ก็นับว่าดีกว่าครั้งแรกที่ได้เจอกับแฮร์รี่เวอร์ชั่นสติแตก คราวนั้นทำเอาทุกคนกอดกันกลมด้วยความกลัว จนเนวิลร้องไห้ออกมาอย่างช่วยไม่ได้


“พอได้แล้วแฮร์รี่ นายทำคนอื่นตื่นกันหมดแล้วนะ” รอนเข้าไปจับแฮร์รี่ที่เกือบจะวิ่งชนกับประตูห้องน้ำ เพราะคิดว่าวิ่งเข้าไปสู้กับโวลดี้อยู่
“ปล่อยรอน ปล่อยช้านนน ชั้นต้องสู้!” โอเค สรุปว่าแฮร์รี่สติยังไม่กลับมา รอนคิดแล้วตัดสินใจ


...โป๊ก...


เสียงมะเหงกเขกกะโหลกของรอนดังกังวานไปทั่วห้อง เสียงใสราวระฆังแก้ว ได้ผล! แฮร์รี่หยุดสติแตกแล้ว และตอนนี้ก็ลงไปนอนสงบจิตสงบใจบนพื้น รอนมองผลงานด้วยความรู้สึกภูมิใจ เป็นครั้งแรกที่หยุดแฮร์รี่ได้อย่างรวดเร็ว


“เอ่อ รอน ชั้นว่า ฮะ แฮร์รี่เค้า... สลบไปแล้วล่ะ” เนวิลบอกด้วยความอนาทนิดๆ คู่หูคู่นี้ มันบ๊องพอๆกัน -_-a
“ฮะ!” รอนทำท่าดีใจได้ไม่เท่าไหร่ หันกลับไปมองเพื่อนรักตัวเองอีกที ตายห่ะ! (ขออภัยในความไม่สุภาพ)
“ทำไมนายไม่รีบบอกชั้นเนวิล!” มือหนาเอื้อมไปเขย่าตัวเพื่อนรัก นายอย่าเพิ่งตายนะแฮร์รี่! (เอ่อ เจ้ารี่ยังไม่ตาย)

-------------------------------------------------------------------------------------------

และแล้วยามเช้าที่เหมือนจะวุ่นวายนิดๆ ละมั้ง? ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ผลออกมามีแค่แฮร์รี่ที่เดินหน้าบูดเข้าไปที่ห้องโถงกลาง พร้อมกับลูกมะกรูดใหญ่ๆบนหัวเท่านั้นเอ๊ง คิดรวมๆแล้วก็ไม่ได้เลวร้าย (?) โดยมีร่างสูงของรอนรีบเดินตามด้วยใบหน้าปุเลี่ยน ถ้าสังเกตให้ดี แฮร์รี่เดินตัวปลิวมาดราชินี ส่วนรอนนั้นเป็นมหาดเล็กแบกของ ทำเอาคนที่เห็นหยุดมองไปที่หัวแฮร์รี่ด้วยความสงสัย ว่าใครกันที่บังอาจทำให้แฮร์รี่ต้องมีมลทิน (?)


“เอ่อ สะ สวัสดียามเช้าแฮร์รี่” ขนาดเฮอร์ไมโอนี่ยอดสาวคนเก่ง ยังอดประหลาดใจ จนคำพูดคำจาสะดุดไปนิดนึง
“สวัสดีเฮิร์ม!” แฮร์รี่ตอบกลับด้วยเสียงแข็ง กระแทกตัวลงนั่งไม่เบานัก จนนึกบ่นว่าเจ็บ มือบางสาละวนกับการตักของกินจนกองพะเนินอยู่บนจาน แฮร์รี่ลงมือกินด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ


...เยอะขนาดนั้น แฮร์รี่ยัดลงไปหมด แล้วเอาไปเก็บไว้ที่ไหนอ่ะ... นี่คือเสียงในใจของใครต่อใครหลายคน


“รอน เกิดอะไรขึ้น” เฮอร์ไมโอนี่ตัดสินใจหันไปถามรอน ด้วยเสียงกระซิบ...
“คือ ชั้นพยายามปลุก ด้วยแรงที่มากเกินไปหน่อย” รอนสารภาพด้วยเสียงอ่อยๆ สายตามองไปที่ก้อนบวมปูดบนหัวแฮร์รี่


“นั่นไม่เรียกว่าหน่อย โรนัล วีสลีย์” รอนกับเฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งเมื่อแฮร์รี่หันมาพูดเสียงเย็น ตางี้ขวางซะ ...ขนาดกระซิบยังได้ยิน...
“นายทำเอาชั้นสลบไปเลยนะ” ร่างบางถลึงตามอง จนกลัวว่าจะถลนออกมา
“ทั้งๆที่ ชั้นบอกว่าพอแล้วๆ นายก็ไม่ยอมฟัง” แฮร์รี่กระซิกๆ ถ้อยคำที่ล่อแหลมส่อไปทางวาย เริ่มพลั่งพลูออกมา ทำเอาคนแถวๆนั้นหูผึ่ง
“มะ ไม่ใช่! ไม่ใช่นะ โธ่ ทุกคน อย่ามองชั้นอย่างนั้นสิ” รอนร้อนตัวจนนั่งไม่อยู่สุข รีบหันไปแก้ความเข้าใจผิดกับคนอื่นๆ แต่ดูท่าไม่มีใครเชื่อ


แฮร์รี่แอบยิ้มชั่วร้ายอยู่ในใจด้วยความสะใจ เป็นไงล่ะโทษฐานของการที่ทำให้เค้าต้องเจ็บตัว ลำพังตัวเค้า จะให้ไปสู้รบตบมือกับรอนที่ตัวสูงกว่าเค้าตั้งเป็นฟุต มันจะไปรอดได้ยังไงกัน ไม่ว่าวิธีอะไรก็ต้องงัดมาใช้ล่ะ มัวแต่อายจะเอาอะไรไปทำกิน! (?) เกิดมาตัวเล็กก็ต้องทำใจติดสกิลแหลล่ะ ถึงจะน่าอนาทจิตก็เถอะ


...เออ ว่าแต่ แล้วรอนมันจะปลุกเค้ามาทำอะไรแต่เช้า...


“ชั้นบอกให้รอนปลุกเธอลงมาเองแหล่ะ” กรี๊ด... แฮร์รี่สะดุ้ง แอบร้องในใจ เฮิร์มอ่านใจออกได้ไง?
“เอ้านี่ ตารางซ้อมของเธอ” สาวเจ้าเลี่ยงที่จะตอบคำถามแฮร์รี่ (ที่ถามในใจ) กลับส่งม้วนกระดาษม้วนใหญ่ในมือให้ร่างบางแทน
“ซ้อม? อะไรเหรอ...” มือบางค่อยๆแกะม้วนกระดาษนั้น แล้วคลี่ออกดู
“OoO!!” ว๊ากกกกก (แฮร์รี่สติแตกอีกรอบของวัน)


...ตารางซ้อมร้องเพลงของแฮร์รี่ พอตเตอร์...


จ่าหัวไว้อย่างนั้น แล้วตารางถี่ยิบ เบียดเสียดแทบไม่มีที่ว่างให้สอดแทรกตัวอักษรอะไรลงไปได้อีก ทั้งหมดถูกบีบอัดไว้ในหน้ากระดาษยาว 3 ฟุตครึ่ง นี่ขนาดแฮร์รี่จะประกวดในอีก 10 วันนะ ถ้าจะประกวดในอีก 1 ปี รับรอง กระดาษยาว 1 กิโลเมตร ก็ไม่พอให้เฮอร์ไมโอนี่จด แม้จะพยายามเขียนตัวเล็กขนาดไหนก็เถอะ


“โห เฮิร์ม นี่ก่ะจะไม่ให้แฮร์รี่ได้นอนเลยเหรอเนี่ย” แฮร์รี่หันไปมองรอนด้วยความซาบซึ้ง ...นี่นายจะช่วยชั้นใช่มั๊ย รอน? ชั้นยกโทษเรื่องเมื่อเช้าให้ก็ได้
“นายก็รู้ แฮร์รี่ร้องเพลงไม่ได้เร... เอ่อ ไม่ค่อยจะเป็น” เฮอร์ไมโอนี่รีบเปลี่ยนคำ ที่ทุกคนก็รู้ว่าคืออะไร
“โฮฮฮฮฮฮ เฮิร์ม” แฮร์รี่เริ่มร้องโหยหวน ถึงเธอจะพูดว่าไม่ได้เรื่องก็ไม่เป็นไร ชั้นรับด๊ายย
“เออ แฮะ งั้นก็... พยายามเข้านะเพื่อน” รอนยกธงขาวยอมแพ้ทันที หันมามองหน้าแฮร์รี่ ส่งสายตาบ่งบอกว่าขอโทษ พร้อมกับเห็นใจ
“โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ” ชั้นจะจดชื่อนายลงบัญชีหนังหมาเลย รอน


เช้านั้นเสียงโหยหวนของแฮร์รี่ดังลั่นไปทั้งฮอกวอตย์ แม้แต่ฟอกซ์ ฟินิกส์สุดรักของดัมเบิ้ลดอร์ ยังตกใจเผลอเผาตัวเองซะงั้น และกลายเป็นที่มาของหนึ่งตำนาน ในตำนานสิ่งมหัศจรรย์ทั้งเจ็ดของฮอกวอตย์ แต่นั้นมาเสียงโหยหวนยามเช้าตรู่ คืออีกหนึ่งเรื่องเล่าสยองขวัญที่เหล่านักเรียนรุ่นหลังต่างก็ชื่นชอบ และขนหัวลุกทุกครั้งเมื่อได้ฟัง (ไม่ต้องสงสัยเลย คนที่ตีสีใส่ไข่ให้มันกลายเป็นเรื่องสยองขวัญ ก็ไม่พ้นฝาแฝดนรกวีสลีย์)

-------------------------------------------------------------------------------------------

~แกร๊งๆๆ~


ศาสตราจารย์มักกอลนากัลเคาะแก้วเป็นสัญญาณให้ทุกคนในห้องโถงเงียบ ตอนนี้นักเรียนทุกบ้าน ทุกระดับชั้นต่างก็มาพร้อมหน้ากันอยู่ในห้องโถงกลางแล้ว และแน่นอนว่าหลายๆคนพลาดฉากเด็ดของแฮร์รี่ที่ร้องโหยหวนดังลั่น (ตอนนั้นยังเช้าอยู่มาก ในห้องโถงเลยมีคนแค่ประปรายเท่านั้น)


“เอ้า เงียบๆ กันหน่อยเด็กๆ” สิ้นเสียงกล่าว ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความสงบ ทุกคนต่างพากันมองไปยังจุดจุดเดียวกัน นั่นก็คืออาจารย์ใหญ่ของฮอกวอตย์ ที่ตอนนี้ก้าวออกมายืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะอาจารย์
“เอาล่ะ เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา ของทั้งพวกเธอและชั้น ชั้นมีประกาศด่วน ‘ฉุกเฉิน’ ...” คำกล่าวติดตลก พร้อมแววตาเป็นประกายภายใต้กรอบแว่นพระจันทร์เสี้ยว รั้งท้ายต่อด้วยหัวข้อประกาศ แต่ละรายละเอียดไว้


การทิ้งช่วงจังหวะไว้ทำให้เสียงดังอื้ออึงจากเหล่านักเรียนแทรกขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น ระคนสงสัย คำว่า ‘ฉุกเฉิน’ ที่ดูเหมือนจะถูกเน้นมากเป็นพิเศษ ยิ่งทำให้ความอยากรู้นั้นเพิ่มมากขึ้น ความตื่นเต้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความกังวล เมื่อเห็นว่าอาจารย์ใหญ่ไม่ยอมพูดต่อเสียที จนห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ เงียบสงัดด้วยบรรยากาศอึมครึม


“เอาล่ะ ก่อนอื่นชั้นว่า... ชั้นควรถามพวกเธอ ว่าเลือกตัวแทนลงแข่งขันร้องเพลงกันได้แล้วใช่ไหม?” รายละเอียดของเรื่องที่จะประกาศ กลายเป็นคำถามไปซะอย่างนั้น ทุกคนได้แต่ผงกหัวตอบรับ ว่า ‘ใช่’
“ดีมากๆ ตัวแทนทั้งสี่คน ออกมาหาชั้นหน่อยซิ” ดัมเบิ้ลดอร์กวักมือไหวๆเป็นเชิงให้มาหา เหมือนจะพยายามให้ตลก แต่ดูจะสูญเปล่า


ตัวแทนทั้งสี่คน จากทั้งสี่บ้าน ก้าวเดินออกไปหาอาจารย์ใหญ่ด้วยความงุนงง แต่คงไม่มีเรื่องใดจะน่าฉงนไปมากกว่าเรื่องที่ว่า ตัวแทนจากบ้านสลิธีรินนั้นคือ ‘เดรโก มัลฟอย’ พ่อมดสายเลือดบริสุทธิ์ ที่หยิ่งทะนง (+ จองหองนิดๆ) คอลินรีบคว้ากล้องถ่ายรูปขึ้นมากดชัตเตอร์ รัวถ่ายยิ่งกว่าตอนได้เจอแฮร์รี่ครั้งแรก (แต่ยังน้อยกว่าเศษเสี้ยวของตอนที่บังเอิญเจอแฮร์รี่ในสภาพเปลือยปล่าว โฮกก!) หนังสือพิมพ์ฉบับเย็นนี้ได้พาดหัวข่าวเด็ดแล้ว


“เอาล่ะ พวกเธอ จับลูกบอลในถ้วยนี้คนละลูกซะสิ” ถ้วยที่บรรจุลูกปิงปองอยู่สี่ลูก ถูกยื่นให้บรรดาตัวแทนแข่งขัน
“เอ้าเริ่มจากเธอ แฮร์รี่ มาๆ” ดัมเบิ้ลดอร์กวักมือเรียกอีกครั้ง
“...” แฮร์รี่มองลงไปในถ้วยอย่างไม่มั่นใจเท่าใดนัก ความคิดของอาจารย์ใหญ่คนนี้ขึ้นๆลงๆ เดาไม่ถูกน่ากลัวนัก


...เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ดัมเบิ้ลดอร์คงไม่เล่นตลกอะไรไปมากกว่านี้แล้วนะ ชั้นล่ะกลัวใจเค้าจริงๆเลย...


...ฟึ่บ...


ร่างบางกลั้นใจปิดตา แล้วยื่นมือไปคว้าลูกบอลมาได้ลูกนึง มือยังคงชูไว้อยู่กลางอากาศ เพราะไม่กล้าเอาลงมาดู เผื่อจะเจอเซอไพร้ส์จนช็อคได้ ทุกคนในห้องต่างพากันกลั้นหายใจไปอย่างไม่รู้ตัว คงเพราะตื่นเต้นร่วมไปกับร่างบางก็เป็นได้


“ไหนๆ ดูซิ ว่าเธอได้อะไรไป” ดัมเบิ้ลดอร์ฉวยลูกบอลไปจากมือแฮร์รี่โดยพลการ แต่ร่างบางก็ไม่ได้โวยวาย ...เอาไปไกลๆได้ยิ่งดี เฮ้อ ไม่อยากดูเอง
“อืม... เบอร์ 1 เธอได้เบอร์ 1 นะแฮร์รี่” ครับผมรู้แล้วครับ เบอร์ 1 นะครับ บอกครั้งเดียวได้ครับ ย้ำแล้วมันชวนขนลุก มันสังหรณ์ใจว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ
“เอ้า มิสเตอร์มัลฟอย ตาเธอแล้ว”
“เบอร์ 1 ครับ” ไม่ต้องรอให้ใครบอก ไม่ต้องรอให้ใครถาม ร่างสูงก้าวไปหยิบลูกบอล พร้อมประกาศเลขที่ได้ด้วยท่าทางมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม
“โอ้ พวกเธอโชคดีแล้ว เธอสองคนจับคู่กันร้องเพลงซะนะ ส่วนอีกสองคนที่เหลือก็คู่กันนะ” ดัมเบิ้ลดอร์ทำท่าทีแปลกใจเล็กน้อย แล้วก็กล่าวความยินดีที่มัลฟอยได้คู่กับแฮร์รี่ แล้วหันไปบอกอีกสองคนที่เหลือให้คู่กัน


“เพื่อเป็นการย่นเวลาในการประกวด และเพื่อความรวดเร็วในการตัดสิน เพราะกรรมการพิเศษของเร็ว ต้องรีบกลับไปอัดเทปการประกวดเดอะสตาร์ต่อ ชั้นจึงเสนอให้เป็นการประกวดร้องเพลงคู่ ใครคู่ใครก็รู้กันแล้ว ไปซ้อมกันมาดีๆล่ะ”


เสียงอาจารย์ใหญ่ป่าวประกาศให้ทุกคนได้รับรู้ถ้วนหน้าถึงผลการจับฉลากจับคู่ เด็กฮัฟเฟิลพัฟกับเรเวนคลอทำหน้าโล่งอก ที่ตัวแทนของตัวเองไม่ต้องคู่กับคนใดคนหนึ่ง ในคู่กัดอันดับหนึ่งของฮอกวอตย์คู่นั้น ในขณะที่ทางฝั่งสลิธีรินกับกริฟฟินดอร์ส่งเสียงไม่พอใจกับผลจับคู่นั่น

-------------------------------------------------------------------------------------------

“ชั้นว่ามันต้องมีการล็อคเลขแน่ๆ!” รอนว่าอย่างโกรธเคือง (ไม่ใช่หวยนะ) คนอื่นๆต่างก็คิดไม่ต่างกัน
“ไม่หรอกน่ารอน” เฮอร์ไมโอนี่ว่าขัด แต่ในใจเธอกำลังคิดว่า นี่คงเป็นแผนของดัมเบิ้ลดอร์ ที่จะให้มัลฟอยกับแฮร์รี่ญาติดีกัน (อย่างน้อยๆ เธอก็พยายามจะคิดไปในทางที่ดี)

-------------------------------------------------------------------------------------------

“โอ้ ไม่นะเดรก ทำไมต้องเป็นเจ้าหัวแผลเป็นนั่นด้วย” พาร์กินสันเอ่ยขึ้นด้วยความสงสารเพื่อนรัก (ที่คิดไปเองข้างเดียว)
“...” เบลสยืนนิ่งด้วยอาการครุ่นคิด แต่แท้จริงแล้ว กำลังจนความคิด และคำพูด เพราะช็อคไปกับเรื่องบ้าๆที่เกิดขึ้น

-------------------------------------------------------------------------------------------

“0o0! OoO! O[]O! T^T! T[]T!...” แฮร์รี่ตัวแข็งไปตั้งแต่ได้ยินว่ามัลฟอยจับได้เลขเดียวกันแล้ว เพราะตาขวารัวกระตุกถี่ยิบ ร่างบางเดี๋ยวหน้าซีด เดี๋ยวทำหน้าราวกับจะร้องไห้ หน้าตาเอ๋อๆตอนช็อคอีก ร่างก็แข็งเหมือนบังเอิญหันไปสบตานางสาวเมดูซ่า


...กรี๊ดดดดด! ท่านอาจารย์ใหญ่ที่สุดแสนจะเคารพครับ ทำไมท่านทำกับกระผมเยี่ยงนี้ อ๊ากก! หรือท่านจะสมคบคิดกับโวลดี้ลอบฆ่าผม โดยการให้ผมไปจับคู่กับไอ้หัวซีดข้างๆนี่ หึหึหึ งั้นผมคงต้องชิงลงมือลอบฆ่าท่านก่อนสินะ วะฮ่าๆ... (แฮร์รี่จิตตกเพราะช็อคไปแล้ว ถึงขนาดจะฆ่าอาจารย์ใหญ่เชียวนะ คิดไปได้ ว่าสมคบคิดกับโวลดี้เค้าน่ะ)


“...” ร่างสูงที่ถูกพาดพิงถึงยืนอยู่ห่างไปไม่ไกลนัก รายนี้ก็เงียบกริบ ไม่ใช่ว่าช็อค แต่กำลังสังเกตใบหน้าของคู่ร้องเพลงของตัวเองอยู่


...เฮอะ หมอนี่วันๆก็เอ๋ออยู่แล้ว ยังจะทำหน้าตาเฟอะฟะ ทำเป็นเล่นละครใบ้ปาหี่ ที่ใช้ใบหน้าเป็นตัวแสดงหลักอีก จับคู่ร้องกับหมอนี่มันจะไหวเรอะเนี่ย! ถ้ามันทำชั้นอดได้รางวัลขึ้นมาล่ะก็ น่าดู!...

-------------------------------------------------------------------------------------------

แล้วความคิดพิเรนๆของอาจารย์ใหญ่แห่งฮอกวอตย์ ก็มีออกมาอีกหนึ่งให้นักเรียนต้องเสียวๆเล่น เมฆหมอกสีดำทมิฬได้คืบคลานมาปกคลุมร่างบางตัวแทนแห่งกริฟฟินดอร์แล้ว เค้าจะรอดชีวิตจนฝ่าด่านไปถึงวันประกวดหรือไม่ หรือจะโดนเก็บไปก่อนจะได้ลงสนามแข่ง หรือว่าการแข่งจะมีการล้มมวยให้ชนะผ่าน แต่ยิ่งกว่านั้น...!


ปัญหาหลักใหญ่หลวงตอนนี้ก็คือ มัลฟอยจะสามารถรับมือกับพลังเสียงทำลายล้างของแฮร์รี่ได้หรือไม่! อะไรจะเกิดขึ้น คงต้องติดตามชิดติดขอบสนามการฝึกซ้อมเสียแล้วสินะ หึหึ


เค้าลางของปัญหาเริ่มปรากฏ ความสนุก และการประกวดที่เต็มไปด้วยการตื่นเต้นกำลังรออยู่ อีก 9 วันจะถึงวันงาน คว้าชัยชนะกันมาให้ได้นะ!

TBC